Joan edukira

BI ESKUEKIN MAITATZEN DUGUNEAN BORROKA DESAGERTU EGITEN DA

martxoa 27, 2022
tags:

Hona hemen gure kide batek maskulinotasun berriarekin lotuta dagoen idatzi duen artikulua. Idazkian hainbat gai agertzen dira: guda, bakea, maskulinotasuna, gizonen menperakuntza, patriarkatua, entzuketa, maitasuna, gizonek jasotzen duten zapalketa, etabar.

Nire jardueren gaia honako hau izaten da: “maskulinitatea eraldatzea maitasuna eraikitzeko”. Nire ustez, horrek gudaren eta indarkeriaren muinean jotzen du bete-betean. Hori are garrantzitsuagoa da kontuan izaten badugu gerra horiek indartu egiten dutela gizonezkoen bizia sakrifikagarria dela eta haien rol nagusia gudariak izatea dela dioen ustea.

“Guda bat justifikatzen dudanez geroztik, gudak irabazi egin dit, nire gizatasuna pitzatuta suertatzen baita. Pitzadura horretatik, mundu honetan nagusi diren sinesmen-sistema eta balio kapitalistak eta patriarkalak –belizismoa, bereizkuntza, mesfidantza, indarkeria, menderakuntza, indibidualismoa eta horiek dakartzaten zapalkuntza guztiak– nire buruan sartuko dira eta nire osotasuna inbadituko dute”.

“Bi eskuekin maitatzen dugunean, borroka desagertu

egiten da”

Aurkezpena:

Ondokoa testu luzea da, beraz, irakurketa errazteko, hiru zatitan banatu dut. Lotura dago zation artean, baina, era berean, bakoitzak eduki propioa du. Nahi baduzu, zati horietako bat soilik irakur dezakezu, edo hirurak pixkanaka. Nire asmoa da guden, bakearen eta giza harremanen inguruko pentsamendu kolektiboari lagunduko dion beste begirada bat gehitzea. 1-Gudarekin lotutako esperientzia pertsonalak. 2-Hortik etorritako hausnarketak eta galderak. 3-Giza errealitateari buruzko nire usteak eta nire aukera pertsonalak.

1. zatia.- Gudarekin lotutako esperientziak

Gerraren irrazionaltasun erabatekoak emozionalki astintzen nauenean lagungarri dut gudako beteranoei (nahiz gizonezkoei nahiz emakumezkoei) entzundako testigantzak gogoratzea. Haiek gerrari buruzko oroitzapenak zehatz-mehatz azaldu zituzten, baita gerrak nola eragin zien beraiei eta maite zituztenei ere. Beren traumak erakutsi zituzten, eta gerrak haiengan utzitako arrastoa ulertu nuen.

Pertsona hauek beste pertsona batzuk hil zituzten borrokan. Haiek ere bizia galtzeko zorian izan ziren; beren ardurapeko soldaduak hiltzen ikusi zituzten; torturak eta espetxea pairatu zituzten; gerran nagusitu zen taldekoak ziren batzuk; derrotatuak bestetzuk. Kontakizun hauek hona ekartzeak laguntzen dit ez ahazten tanke baten barruan dagoen gizona beldurrak izoztutako gizaki bat dela, tentsioagatik isolatuta eta erabat gogortua dagoena. Hiriak inbaditzen eta bonbardatzen dituzten horiek sufritzen ari diren eta irrazionaltasunaren biktimak diren gizakiak direla, eraso horietan hiltzen diren pertsonak bezalaxe.

Beterano horietako bi, 1936ko gerran izan ziren nire bi aitonak. Hilda daude biak, dagoeneko. Haiek, modu batera edo bestera, jakin zuten niri azaltzen geopolitikaren, datuen, analisien, nazioen eta estrategien atzean biziki sufritzen ari diren pertsonak daudela eta sufrimendu hori berdin-berdin gertatzen dela bando edo bandera batean zein bestean. Gerra hartan, gizateriak lehen aldiz jasan zuen hiri eta herriak bonbardatzea.

Nire aitaren aldeko aitona alderdi galtzaileko hegazkin-pilotua izan zen. Hiru urtez ideologia nazi eta faxistadun europar armaden aurka borrokan aritu ondoren bizirik iraun zuen bakanetako bat izan zen. Aireko borroka askotan parte hartu zuen. Gobernu demokratikoak Sobietar Batasunari erositako hegazkin bonbardatzaile batean metrailadoreaz tiro egitea zen bere eginkizuna. Seguru da hildako pilo bat eragin zuela. Gerra amaituta, Frantziara hanka egin zuen fusilatu ez zezaten. Han,

kontzentrazio-esparru batean giltzapetu zuten, eta handik ere ihes egin zuen. Emakume frantses batek hartu zuen etxean armada naziak Frantzia inbaditu zuenean. Ez zen inoiz itzuli familiarengana, eta ez zituen bere seme-alabak ezagutu.

Amaren aldeko aitonak kanoi tiroak jaurtitzen zituen beste aitonaren armadaren aurka. Zaila da jakiten zenbat pertsona hil zituen, proiektilak oso urrutira jaurtitzen baitziren. Gerrako istorioak kontatzeko eskatzen nion, zer zen ulertu nahi bainuen, baina gauza asko beretzat gorde zituen berak, eta ez zituen inoiz azaldu nahi izan. Beti erantzuten zidan: “Nahi nuke zuk sekula gerrarik pairatu behar ez izatea”. Gizon horrek zaindu eta maite egin ninduen.

21 urterekin, 35 urtetan intentsitate txikiko gerra batean murgilduta zegoen herrialde batera joan nintzen bizitzera. Gerra hau herri milizia klandestino baten eta armada boteretsu baten artekoa zen, eta jendearen bizitzan eragin handia zuen. Harremana izan dut borrokalari ohiekin, torturatuekin eta gerra honen ondorioz espetxealdi luzeak jasan dituzten pertsonekin. Horren inguruko bizipenak eta sentimenduak entzun dizkiet, eta horrek haien osasun emozional eta fisikoan izan duen eragina ikusi dut.

12 urtez parte hartu dut Guda eta Genozidioko Zauriak Sendatzen EBren proiektuan, Polonian egindako aurrez aurreko topaketetan. Han, guda-bizipenei buruzko hamaika testigantza pertsonal zintzo entzun ditut, bost kontinenteetako eta jatorri oso desberdineko pertsonek azalduta. Ordu asko eman ditut, halaber, gerren inguruko nire testigantza kontatzen. Gure artean konfiantzazko harremana sortu dugu, gure jatorrizko kulturatik eta gizarteetatik etor litekeen edozein urruntze edo gatazka gainditzen duena.

2. zatia.- Nire gogoetak eta galderak

Arma batez tiro egiten dugunean, gizakiak eta bestelako izaki bizidunak hiltzen dituzte haren balek eta bonbek; era berean, suntsitu egiten dituzte esfortzu eta baliabide inbertsio handiaz sortutako gauzak. Horrexetarako egin eta asmatu ziren armak. Horixe da haien helburu bakarra, ez besterik. Guk ideiez eta sinesmenez jantzi ditzakegu: askapena, eskubideak, defentsa, justizia, babesa… baina arma horiek ez dute sentimendurik, ez errukirik, ez errespeturik, ez maitasunik, ez ideologiarik. Beren eginkizuna betetzeko daude soilik: hiltzea, zauritzea eta suntsitzea. Armen mozorroak aldatu egin ditzakegu, baina ez haien ondorioak.

Guda batean parte hartzera eraman nezaketen arrazoiak gorabehera, gerra horri zilegizkoa eta zuzena iritzita ere, neu izango naiz nire ekintzen ondoriozko heriotzen erantzulea, neu izango naiz beste horien hiltzailea, berdin dio nire burua defendatzeko izan den edo arerioak garaitzeko izan den. Beharbada ez ditut inoiz haien gorpuak ikusiko, beharbada ez dut inoiz jakingo zer gertatu zen nire tiroaren ondoren, baina jakin badakit tiro egiterakoan zein izan zen nire xedea.

Guduan nire adiskideak, nire miliziakideak, nire senideak edo nire eskualdeko basoa eta bere animaliak hiltzen direnean; leherketa baten edo metraileta-tiro sorta baten ondoren heriotza eta suntsipena ikusten, usaintzen eta sentitzen ditudanean; horiek guztiek nire zentzumen eta sentimenduak kolpatzen dituenean; nire bihotza ilundu egiten da, nire bizitzeko ilusioa desagertu egiten da, ondoriozko min emozionalak gaixotu egiten nau… eta zauri horiek nire baitan iraungo dute betiko.

Nik egindako tiroak beste pertsona bat edo pertsona-talde bat hiltzen edo zauritzen duenean, haren lagunek, lankideek edo senideek biziki sufritzen dute heriotza horiengatik. Haien mina eta nirea berdinak dira, tonu eta intentsitate bera dute, eta min horrek gaixotu egiten ditu, ni nireak gaixotzen nauen bezala.

Zer egingo dut min horrekin? Zer egingo dut nire oroitzapenekin? Zer egingo dut sekula lasai egongo ez den nire gogamenarekin? Zer egingo dut pertsonak hil ditudala jakitun izateak bizkarreratu didan zamarekin? Beharbada nire buruaz beste egingo dut. Beharbada nire larritasunak ez dit lo egiten utziko. Ziur aski, sistema medikoak nire etsipena ezkutatzeko droga psikiatrikoekiko mendekotasunera bultzatuko nau, eta bazter batean nahastuta eta bakartuta utziko naute.

Zer egingo dut nire gorrotoarekin? Zer egingo dut nire maitasunarekin? Nola itzuliko diet nik kendutako bizia edo osasuna nire aurka borroka zitezen norbaitek behartu, engainatu edo manipulatu zituen horiei? Nola nahi gabe ere hil nituen horiei? Edo hilda nahiagoko al ditut? Zer egingo dut neure buruarekin kapaza ez naizelarik irribarre egiteko, lasaitzeko, gozatzeko… gizakiarekiko errukirik sentitu ezin dudalarik? Gerra irabazi al nuen, ba? Hori al da irabaztea?

3. zatia.- Nire sinesmenak eta aukera pertsonalak

Gerra batzuetan beharrezkoa eta “logikoa” dela uste dudanez geroztik; aberria edo ideia bat bizi bat baino garrantzitsuagoa dela uste dudanez geroztik; bando batekin bat egiten dudanez geroztik; gerrak askatasuna ekar dezakeela uste dudanez geroztik;… horiez geroztik gerrak irabazi egin dit, nire gizatasuna pitzatuta suertatu da-eta. Pitzadura horretatik, mundu honetan nagusi diren sinesmen-sistema eta balio kapitalistak eta patriarkalak –belizismoa, zatiketa, mesfidantza, indarkeria, menderakuntza, indibidualismoa eta horrek dakartzan zapalkuntza guztiak– nire buruan sartuko dira eta nire osotasuna inbadituko dute.

Une horretantxe hasiko naiz pentsatzen arrazoizkoa dela pertsonengandik urruntzea, gizakiak mehatxutzat hartzea eta gorrotatzea. Ondorioz, ez naiz seguru sentituko, larri eta beldurrez biziko naiz, babesa edozein preziotan erosteko prest egongo naiz… Era honetan ahul bilakatuko naiz, eta onartuko dut zenbait kasutan zapalkuntza beharrezkoa dela, pertsonen artean benetako bereizkuntza eta gatazka dagoelakoan. Ate hori irekitzen dudanean, nire ontasuna eta maitasuna kaltetuko ditut.

Zenbat eta gehiago urruntzen naizen kapitalismotik eta horrek eragindako kaosetik, orduan eta gaitasun txikiagoa dute bere mezuek eta ideologiak niri min egiteko. Gizon naizen aldetik jantzita dudan armadura maskulino patriarkaletik zenbat eta gehiago askatzen naizen, orduan eta leku zabalagoa uzten dut femeninotasunaren jakituria nire baitan errotzeko, eta horrek maitasunetik bizitzen laguntzen dit. Mendebaldeko kultura zuri patriarkalaren sinesmenak zenbat eta gehiago aldentzen ditudan neure burutik, orduan eta gehiago ikasten dut nire neba-arreba indigenengandik, eta haiek gogora ekartzen didate dena bat dela bizitza honetan, baita gizaterian ere. Zenbat eta orekatuago nagoen nire baitan, orduan eta gehiago bizi naiz lankidetzan, senidetasunean, elkartasunean, entzuten, zaintzen, eta nire ekintzek garbiago islatzen dute ikuspegi hori.

Guatemala etengabeko gudan dagoen herrialdea da. Indigenek nozitutako genozidioak suntsitua du herrialdea. Bi aldiz lan egin dut han gizonekin, mintegiak zuzentzen. Horietako batzuk gudako errefuxiatuak eta gudari ohiak ziren. Han horma batean idatzita ondokoa aurkitu nuen: “Neurezko armez soilik nekien borrokan nik: zintzotasunaz, samurtasunaz eta maitasunaz”. (Egilea emakumezkoa da). Nire jardueren gaia honako hau izaten da: “maskulinitatea eraldatzea maitasuna eraikitzeko”. Nire ustez, horrek gudaren eta indarkeriaren muinean jotzen du bete-betean. Hori are garrantzitsuagoa da kontuan izaten badugu gerra horiek indartu egiten dutela gizonezkoen bizia sakrifikagarria dela eta haien rol nagusia gudariak izatea dela dioen ustea.

Bizitzari horrela begiratzen diodanez, bizitzak konponbide baketsuak eskaintzen dizkit behin eta berriz, eta baieztatzen dit egiazkoa dela nire ustea: bakeak bizi banau, bakea sortzen dut nire inguruan. Ez naiz bakearen alde borrokatzen, baizik-eta saiatzen bakeaz ontzen nire pentsamendu eta hitz oro. Horrela, nire ekintzek bakea sortzen dute. Horixe da nire erronka nagusia; izan ere, patriarkatuak eta kapitalismoak konbentzitu nahi naute bizitza pertsona on eta txarren arteko dualtasunean oinarritzen dela, lagun eta etsaien artekoan. Horrela, ni horretaz jabetu gabe, haien laguntzaile bihurtzen naiz. Adibidez, armetara jotzeko arrazoi logikoak sinetsita.

Mila esker gutun hau irakurtzeagatik.

Bakean bizi zaitezen opa dizut.

Juan Manuel Feito

SEXU-ABUSUAK HAURTZAROAN, GIZONEN eta EMAKUMEEN ARTEKO ELKARTASUNA. Mintegiak nerabeekin

otsaila 20, 2022
La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es logo-dipu-1.png
laguntzailea

Otsailaren 11n eta 22an, San Viatorren (Sopuerta), eta urtarrilaren 14an eta 21ean, Berrio-Otxoan (Bilbo), zazpi tailer eman genituen, talde mistoekin, bakoitza bi ordukoa, Batxilergoko 1. mailako eta DBHko 4. eta 3. mailako ikasleekin.

Mintegi horiek segurtasun- eta konfiantza-gune bat sortzeko asmoz egin ziren, pertsona guztiek gaiari buruz duten sentimendua eta pentsamendua adierazteko aukera izan zezaten, eta entzundako esku-hartze bakoitza arretaz eta lasaitasunez egin zen. Hortik dator erritmo lasaiaren garrantzia, eta era guztietako galderak argi eta garbi egin ahal izatea. Bi profesional arduratu ziren eskolak emateaz, gizon bat eta emakume bat.

Jarduera honen helburua Y-ren testigantza lehen pertsonan helaraztea izan zen. Y-k bere aitaren sexu-abusuak jasan zituen neskatxo zenean. Kontakizun honetan, zehatz-mehatz azaldu zien zeintzuk izan ziren gogoratzen dituen bizipenak; bere bizitza intimoaren zein alderditan izan duen eragina; nolakoa izan den sendatze pertsonaleko eta zauria konpontzeko prozesua; nola lortu duen bere aitaren borrokak eta portaera ulertzea maskulinitatearen ikuspegitik; zerk eraman zuen berriro harengana hurbiltzera; zer urrats eman dituen bizipen hura bere jabekuntza pertsonaleko bide bihurtzeko, bere jabekuntza pertsonaleko bide bihurtzeko.

Y.k kontakizun pertsonal eta intimo bat eman zuen, psikoterapeuta eta emakume-taldeen bideratzaile gisa zuen ezagutza luzearen emaitza, baita maskulinitateen borroka eta erronken ezagutza sakonaren emaitza ere. Bere ekintzengatik ez zion aitari barkamenik edo justifikaziorik eman; aitzitik, biktima batek bere emozioen kudeaketa adimentsua egin dezake, topaketaren eta errukiaren argipean jarri, eta aurrera pauso bat eman, ikaskuntza hori funtsezko pieza izan dadin, gizonek eta emakumeek taldean lan egin dezaten, harreman sexistekin eta gizonen nagusitasunarekin amaitzeko.

Gai hori maskulinitateei buruzko lan-testuinguruan aurkeztu zen, eta horregatik ere erraztu du gizon batek jarduera. Bera arduratu zen Y-ren kontakizuna osatzeaz, eta hitz egin zien gizonek beren buruari tratu txarrak emateko duten joerari buruz, sozializazio horrek beren bizitzetan duen eraginagatik. Sozializazio horrek gogortu egiten ditu, beren mundu emozionaletik deskonektatzen ditu, eta sentiberatasunik ezaren burbuila batean murgiltzen ditu, gainerako pertsonengandik eta beren barnetik urruntzen dituena. Jarduera honen ardatza gizon-emakumeak elkartuta joatea izan zen, elkarrekiko errespetuaren eta lankidetzaren horizonte komun baterantz.

Ikusi ahal izan genuen Y-ren kontakizunak gazteen arreta bereganatu zuela, isiltasunean, hitzaldien zintzotasunean eta edukian nabaritu zela, baita galdera-kopuru handian ere. Hitz-sorta batzuk ireki genituen, guzti hau entzuteak nola hunkitu zituen adieraz zezaten. Amorrua eta tristura izan ziren gehien aipatu diren hitzak, eta batzuetan baita ere shockean nago. Erraztaileek / erakusleek kontzienteki utzi zituzten sentitzen eta integratzen lagunduko zuten isiltasun-espazioak.

Jardueraren amaieran gehien entzun ziren balorazioetako batzuk hauek izan ziren: oso interesgarria eta berezia, oso aberasgarria, gainditzeko duen gaitasunarekiko miresmena. Emandako argitasuna eta lasaitasuna estimatu eta eskertu zuten, eta benetako entzuketa-gune bat sortu izana.

IKASLE NERABEEKIN MINTEGIAK SAN VIATOR (Sopuerta) eta BERRIOTXOAn (Bilbo). Proiektuaren II. fasea

abendua 2, 2021
tags:
La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es logo-dipu-1.png
laguntzailea

Urrian ordubeteko 4 mintegi eskaini genizkien Bilboko Berriotxoa ikastetxeko batxilergoko ikasleei. Azaroan bi orduko mintegiak eman dizkiegu Batxilergoko 1. eta DBH 4. eta 3. mailako ikasleei. Gaia: maskulinotasuna. Jarduera horiekin, aurreko ikasturtean hasitako proiektuaren II. faseari hasiera ematen diogu. Fase hori nerabe emakume eta gizonekin maskulinotasunari buruzko lanean oinarritzen da.

Hiru helburu nagusi genituen saio hauekin:

– Taldea otsaileko jarduerarako prestatuko duen lehen hartu-emana izatea. Bertan, emakume batek bere aitak, bera nerabea zenean, egindako sexu-abusuen testigantza kontatuko du;
– Maskulinitate-lanaren oinarriak ezartzea, bai eta lan horren garrantzia eta oinarrizko edukia ere;
– Taldea gure metodologia parte-hartzailearekin eta entzutean oinarritutakoarekin ohitzea.

Gizonok gai horietara hurbiltzeko orduan edo berdintasunaz edo genero-indarkeriaz hitz egiten digutenean gugan pizten den erru-sentimenduaz eta erresistentzia batzuez ari ginen. Argi utzi dugu gizon horretan dagoen gizakiaren eta kulturak eta gizarteak ezarri dioten jantzi maskulinoaren arteko aldea. Eta gure ikuspegia gizon on, maitekor eta lagungarri horrengan dagoela.

Horrekin batera, gizonoi gai hori lantzeak mesede egiten digu, eta gure bizitzak handitzeko eta onuratzeko balio du. Eta gure aldetik gure zailtasun maskulinoak ulertzeko jarrera bat egongo dela, eta errespetuzko laguntza bat.
Jarrera horretatik, gai deseroso samar bati aurre egiteko oztopoak eta erresistentziak leuntzen dira, oro har, gazte-gaztetatik maskulinitate kaltegarri bat onartzearen gogortasunagatik, eta maskulinitate horrek dakartzan arazoengatik: sexu-abusuak, indarkeriarekin ohitzea, emakumeengandik banantzea, emozio-mundutik nahitaez bereiztea, beldurra, etab.

Neskek segurtasun- eta konfiantza-esparru bat aurkitu zuten, eta esku-hartze arinetan agertu zen (oro har, ez kasu guztietan), kasuren batean eduki intimoarekin.

“Normaltasun” kontzeptuaz hitz egitea funtsezkoa izan zen gizon (eta emakume) gisa sozializatzeak zer esan nahi duen ulertzeko, gizon izateagatik gizartean zer dagokizun, zure gainean zer itxaropen irrazionalak dauden eta horrek guztiak azkenean pentsatzen, jarduten eta sentitzen amaitzeko modua nola markatzen duen barneratzeko. Helduen kontratuaren adibidean oinarritzen gara, pertsona “normal” bat dela suposatzen denaren eredu gisa. Helduek espero dute hori beren gain hartzea pertsona heldu bihurtzeko prozesuan, hau da, pertsona “normal” bihurtzeko prozesuan.

Era berean, gaur egun maskulinotasun-eredu horren belaunaldi-testuinguruaren eta gaur egun 40 urte baino gehiago ditugun pertsonen arteko desberdintasunei buruz hitz egiten dugu. Eta erakusten dugu funtsean, aldaketa nabariak egon arren, maskulinotasun-eredu berak jarraitzen duela, inguratzen dituen eta erlazionatzen diren helduen munduak eredu hori eraman eta helarazten baitie.

proiektuaren fase I-eko mintegi baten irudia

PIPER TXURIAK ARRIGORRIAGAN (BIZKAIA)

azaroa 19, 2021
tags:
EGITARAUA OSOA

PIPER TXURIAK BALMASEDAN (BIZKAIA) GIZONEZKO eta EMAKUMEZKOEKIN

azaroa 18, 2021
tags:

IKASTAROA: GIZON NERABEEKIN BERDINTASUN ETA MASKULINOTASUNAREN GAINEKO LANA EGITEKO TRESNA PEDAGOKIKOAK

azaroa 5, 2021

Piper Txuriak-ren eskutik eta Euskadiko Gazteen Behatokiak (Eusko Jaurlaritza) antolatua, hirugarren urtez, aurten 10 orduko iraupena, bat Bilbon beste bat Donostian.

Ikastaroaren aurkezpena
Irakasleari elkarrizketa, Piper Txuriak-ren kidea dela
Gai honen inguruan irakurketa gida

EMAKUME NERABEEKIN MASKULINOTASUNA lantzeko UNITATE DIDAKTIKOAK

urria 10, 2021
laguntzailea

COMPRENDIENDO LA MASCULINIDAD PARA CONSTRUIR CON LOS HOMBRES RELACIONES EN IGUALDAD Y LIBRES DE SEXISMO. HERRAMIENTAS PARA MUJERES ADOLESCENTES  

Piper Txuriak-en eskutik

Dokumentu hau gaztelainaz baino ez dago.

HONI BURUZKO ARGIBIDE GEHIAGO LORTZEKO baliabideak ATALEAN

ETNIA, MASKULINOTASUNA eta ARRAZAKERIA Bizkaiko afrikar gizon gazte baten egunerokoan: ELKARRIZKETA

urria 10, 2021
laguntzailea

Etnia, maskulinotasuna eta arrazakeria Bizkaiko afrikar gizon gazte baten egunerokoan: Mamadou Ngom-ri elkarrizketa (Kulturarteko bitartekaria Bizkaiko Munduko Medikuak GKEan)

IKASLEEKIN LAN EGITEKO ARIKETEN TXOSTENAREKIN

Hemen ikusi

Piper Txuriak-en eskutik, web orri honetako baliabideak atalean dagoen idazkia.

Dokumentu hau gaztelainaz baino ez dago.

1-¿Cuál sería la diferencia más importante y relevante entre el día a día de un
hombre joven africano migrante en Bizkaia, y el día a día de un joven de Bizkaia que
no es migrante africano?

(…) Algo que suelen contar las personas nacidas en Bizkaia que tienen padre y
madre inmigrantes: “A mí siempre me preguntan de dónde soy, cuando yo soy de aquí. Me
preguntan “¿en tu país se hace así?”, y yo nunca he ido a mi país, yo sólo conozco esta
cultura, pero hay una parte de esa cultura a la que yo no puedo acceder
”. (…)

La imagen tiene un atributo ALT vacío; su nombre de archivo es 1593685817_247553_1593772136_sumario_normal.jpg
argazkia: Verne. El País.com

MASKULINOTASUNA NERABEEKIN LANTZEN: Idazkia

urria 10, 2021
laguntzailea

MASKULINOTASUNA NERABEEKIN LANTZEN. FAMILIENTZAKO ETA HEZITZAILEENTZAKO ARGIBIDEA

Hemen ikusi

Piper Txuriak-en eskutik, web orri honetako baliabideak atalean dagoen idazkia.

(…)”Arreta gizon gazteengan jartzea, orain arte neskekin egin dugun moduan, haien genero-identitatea ere berrikusi behar dutela eta hori egitea funtsezkoa dela ulertzea. Baina nola? Badirudi, gero eta gehiago behar direla mutilekiko harremanak bideratu eta beruekin lana egiteko genero-ikuspegia duten tresna pedagogikoak. Horregatik, ohikoa da ikastetxeek gurea bezalako elkarteei lankidetza eskatzea.

Labur-labur kontatuko dugu ikasleekin egiten ditugun tailerren edukia, bai talde mistoekin egiten ditugunetakoak, bai mutilekin bakarrik egiten ditugunetakoak ere. Nerabeekin egiten ditugun jarduera horietan erabiltzen ditugun hizkuntza erraz bera eta adibide edo baliabide berberak erabiliko ditugu, baina zuei, gurasoei, egokituta“. (…)

IRAKASLEEKIN MINTEGIAK Berriotxoan (Bilbo), ekaina

uztaila 3, 2021
tags:

Laguntzailea:

Ekainean maskulinotasun berriei buruzko bi mintegi eman ditugu Berriotxoan (Bilbo), bat Lehen Hezkuntzako irakasleei, eta bestea Bigarren Hezkuntzako eta Batxilergoko irakasleei. Biak modu presentzialean eta birtualean aldi berean; izan ere, parte-hartzaileen zati bat distantzian egin zuten, eta kamera eta entzunezkoa erabiltzera behartu gintuzten.

Lehen hezkuntzan, guztira, 30 pertsona inguruk parte hartu zuten; bigarren hezkuntzan eta batxilergoan, berriz, 40 pertsona inguruk.

Ikuspegia irakasle-talde bakoitzak lan egiten duen adin-tartera egokitzen dugu, ikasleekin tratatzeko baliabideak lor ditzaten saiatuz. Parte-hartzea sustatzen dugu, jardueraren zati handi bat pertsona bakoitzak azaltzen zuen gaiari buruz duen ikuspegia partekatzeko edo erantzuteko aukera ematen zioten esku-hartzeak eginez. Erakusketa bideo eta irudi batzuetan oinarritu zen, maskulinitate tradizional patriarkala deseraikitzera zuzendutako genero-ikuspegiko lana zer den erakusten zutenak, haurtzaroan eta nerabezaroan jada erakusten dena. Gure proposamena autogogoeta pertsonala egitea izan zen, ez bakarrik profesional gisa, baizik eta gai horren eraginpean dauden pertsona gisa; izan ere, horrela, gure esku-hartzea eta mezua eraginkorragoa izango da eta argiago iritsiko da.

Gazteentzako maskulinotasunaren erreferentzia-ereduez ari gara, sozializazio-esparru eta -mekanismo desberdinez, maskulinotasun horretan “entrenatzeko” prozesuaz, kopiatu eta erreproduzitu behar den “gizon normal” baten imajinario kolektiboa asimilatzeaz, “Normaltasun” hori ez onartzearen ondorioez, hura onartzearen eta maskulinotasun hori une oro frogatu behar izatearen ondorioez, eta, une oro, era horretako ikuspegiaren gainean erakutsi behar den maskulinotasunaz. Hau da, hain zuzen ere, tailer bateko jarduera batean aurkeztu behar den eta, zailtasunak egiten ditugunean.

Lehen hezkuntza
Bigarren hezkuntza eta batxilergoa